Άρθρο στο περιοδικό του Ιατρικού Συλλόγου Ν.Πέλλας
<<Ο ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΙΑΤΡΟΣ>> ΑΠΡΙΛΙΟΣ -ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2011 ΤΕΥΧΟΣ 10
Η κοινωνική συμβίωση των μελών μιας
ανθρώπινη ομάδας προϋποθέτει κατ΄ αρχάς
την δυνατότητα της μεταξύ τους επικοινωνίας. Αυτή η επικοινωνία
πραγματοποιείται άμεσα με τον προφορικό λόγο και έμμεσα με το γραπτό λόγο. Με
τον προφορικό λόγο οι άνθρωποι εκφράζουν διανοητικές και ψυχολογικές διαθέσεις,
συναισθήματα και παρορμήσεις.
Από την αρχαιότητα ο άνθρωπος έδειξε
ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη φωνή και το λόγο. Ο Ιπποκράτης, ο Αριστοτέλης και ο
Γαληνός είχαν ασχοληθεί με το φαινόμενο της φωνής και την δημιουργία αυτής. Ο
Σωκράτης, θέλοντας να δείξει ότι η φωνή
εκφράζει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου, έλεγε << Μίλα,
άνθρωπε, για να μπορέσω να σε γνωρίσω>>. Τον 15ο αιώνα ο
Λεονάρντο Ντα Βίντσι περιέγραψε λεπτομερώς τη γλώσσα, τα χείλη, τη μαλακή
υπερώα, τη σταφυλή την άνω και τη κάτω
γνάθο. Ο Βεσάλιος περιέγραψε τον λάρυγγα ανατομικά και σχηματικά. Τον 18ο
αιώνα ο Μόργκαν περιέγραψε τις πτυχές των φωνητικών χορδών. Τον 19ο
αιώνα ο δάσκαλος ορθοφωνίας στο Παρίσι Μάνουελ Γαρσία, ανακάλυψε τη δυνατότητα
παρακολούθησης της λειτουργίας των φωνητικών χορδών και έτσι πρώτη φορά είδε το
λάρυγγα στην φωνητική του λειτουργία, θέτοντας τα θεμέλια της λαρυγγοσκόπησης.
